بسم رب الزهـــــــــــــــراء

عاجزم از بازگويي آن...

مادرجان چه بگويم در سوگ فرزندت ....

+ نوشته شـــده در یکشنبه سیزدهم آذر 1390ساعــت21:27 تــوسط منتظر شهادت |

قصه غصه

راهيان كوي دل رفتند و ما جامانده ايم

در غريب آباد چون بيگانه تنها مانده ايم

رد پايي هم نمي بينيم از ياران خويش

تيره بختي بين كه محروم از تماشا مانده ايم

باغ سبز آشنايي ها دگر پژمرد و ما

در كوير تشنه اي تنهاي تنها مانده ايم

سالكان مشرب دلدار اندر عيش و نوش

مابه فكر توشه امروز و فردا مانده ايم

همدلان آشنا رفتند ، آري بي خيال

بي خبر از اين كه ما در فكر آنها مانده ايم

توشه اندك ، دست خالي ، ره دراز و پاي لنگ

اي خدا امداد ، اندر شام يلدا مانده ايم

ني چنان رفتيم و ني مانديم همچون ماندگان

هم زفيض دين و هم از كاردنيا مانده ايم

دست جان شستند از هستي سيه پوشان انس

ما سيه رويان چركين دل ، خدايا مانده ايم

حاليا با زورقي بشكسته در ظلمات شب

غرق طوفان ، در دل امواج دريا مانده ايم

خيمه ها كو ؟ حال كو ؟ جمعيت ياران كجاست ؟

همقطاران را چه شد ؟ اي واي برما مانده ايم

اي صبا! از جانب من برشهيدان بازگوي

زنده باد ياد شماها ، مادر اين جا مانده ايم

هفت شهر عشق را با پاي سر پيموده اند

ما هنوز اندر نخستين كوچه اي وامانده ايم

سرخوشان وصل اندر خلسه ديدار دوست

ما خمار از باده جام طهورا مانده ايم

آستين افشانده ياران ، آستان بوسيده اند

داستان ها گفته ايم و ، اي دريغا مانده ايم

با وجود قصه هاي غصه هجران دوست

ما به فكر قصه مجنون و ليلا مانده ايم

كاروان محمل كشيد و رفت تا معراج نور

مادرون كلبه تاريك رويا مانده ايم

نقدجان دادند قومي در هواي وصل يار

ما هنوز اندر خيال سود و سودا مانده ايم

عده اي خلوت نشين بزم انس و ما هنوز

معتكف در مسجد و ديرو كليسا مانده ايم

خون شد از جور زمانه قلب فرزند علي ( ع )

اي عجب! در كوفه نامردمي ها مانده ايم

صمد قاسمپور

+ نوشته شـــده در دوشنبه بیست و هشتم شهریور 1390ساعــت6:57 تــوسط منتظر شهادت |

غربت آقا امام زمان

در مورد مظلومیت و غربت آقا امام زمان (ارواحنافداه) مولایمان علی(ع)می فرماید:

او (صاحب الزمان )غریب تنها و مظلوم است.

اگر بدانیم و بفهمیم که آن امام مهربان را که رحمت واسعه الهی می باشد

این عزیز زهرا را تنها و غریب گذاشتیم!!

اگر بدانیم چه شبها تا صبح برای ما غصه خورده و دعایمان کرده اند!!

اگر بدانیم امام زمان فرزند همان امامی هستند که هر سال برایش عزاداری می کنیم

به سر و سینه می زنیم و آرزو می کنیم ای کاش می بودیم و در کربلا یاریش می کردیم

کاش می بودیم و جرعه آبی به لبان تشنه اشان می رساندیم

کاش می بودیم و در خونمان در راهشان می غلطیدیم

اگر بدانیم که آقا امام زمان از اعمال و رفتار ما شیعیان ناراضی و گله مندند

اگر بدانیم که امام زمان فرمودند که اگر شیعیان مارا به انداره یک لیوان خوردن می خواستند

دعا می کردند و ظهور می شد

اگر همه اینها را بدانیم آیا باز هم خواب غفلت بیدار نمی شویم ؟

آیا بغض گلویمان در مظلومیت حضرت نخواهد ترکید و صدای گریه مان

به مظلومیتش بلند نخواهد شد؟

آیا دیگر وقت آن نرسیده که از خواب غفلت بیدار شویم و آقای مهربانمان را باورع و تقوا و پرهیز از

گناهان و تهذیب نفس یاری کنیم؟

آیا این همه سال غیبت برای یوسف زهرا کافی نیست؟

اینها مطالبی است که دل هر شیعه را آتش می زند و اگر با تفکر همراه باشد حتما انسان

از خواب غفلت بیدار می کند و باعث می شود دست از یاری مولایمان بر نداریم

و اسممان را در لیست سربازان آقایمان ولی عصر (ارواحنا فداه )برای همیشه ثبت کنیم

+ نوشته شـــده در دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعــت19:0 تــوسط سیده زهرا |

عيد فطر،عيد خوبان

تا ز رويت گرفتــــه ام روزه

جز به يادت نکرده ام افطار

چقدر سخت است که این عزیزترین عید را بدون آن عزیزترین غایب از نظر بگذرانیم…

همیشه وقتی مهمونی ها تموم میشه، حس غریبی دارم...

چه برسه به این دفعه که مهمونی خدا داره تموم میشه...

خدایا به ما توفیق ده تا از کسانی باشیم که حاصل دسترنج یک ماه ی خود را در رمضان، از

این به بعد هم حفظ کنیم. (آمین)

+ نوشته شـــده در سه شنبه هشتم شهریور 1390ساعــت13:54 تــوسط منتظر شهادت |